Zondag 11 december heb ik het gedaan, ik heb de dakgoot leeg gemaakt. Nou jullie weten vast dat ik hoogtevrezerig ben, maar toch met samengeknepen billen ben ik het dak op gekomen. Op het dak ach zolang je niet naar beneden kijkt gaat het allemaal goed...
Maar ja ik moest natuurlijk ook terug... Dus hastjikidee de billen weer samen knijpen en tree voor tree naar benee. Ik had nog geen 2 van die treetjes gehad of... ssssmmaaaak glijdt die ladder onder me vandaan. Ik kon nog net de dak rand vast pakken. Michael begon te lachen en daarna besloot hij toch maar via de afvalbak omhoog het dak op te komen, om me te helpen.
Bij me aangekomen, ik had inmiddels al los gelaten en stond met beide voeten op de "buiten vensterbank". Ik roep tegen Michael "Help nou ff man", waarop hij antwoord "Wacht eerst ff een foto maken". Dus hij een foto schieten... Met dit als resultaat. Zo zat, hing, leunde of ja wat is het stond ik ofzo dus terwijl Michael met een iets te brede glimlach klikte.
Ik ben niet heel erg lening en kon me nergens goed vasthouden. Gelukkig ben ik net lang genoeg, zodat mijn "kinderbijslag" niet in de knel zat. Maar ja hoe kom je nou van die ladder af? Nou ik weet nog steeds niet precies hoe het gelukt is. Maar met de hulp van Michael heb ik ongeschonden het keukendak weten te bereiken.
Nu één dag later kom ik er wel achter dat ik een redelijke klap gemaakt moet hebben. Want noem een spier boven de gordel en ik heb er last van. Borstspier auwie, biceps auwie, buikspieren de hele "sixpac" pijnlijk (wat ook door het lachen gekomen kan zijn) . Maar ja de dak goot is schoon, ik ben zo goed als ongeschonden, en Michael en ik hebben lekker kunnen lachen. Eigenlijk gewoon een geslaagde dag dus. |